Sevgiden maraz doğar ne demek ?

Simge

New member
UNESCO da toplumsal cinsiyet rollerinin toplumdan topluma ve zamandan zamana değiştiğini; kadın ve erkeklerden beklenen davranışların sosyalizasyon yoluyla öğrenildiğini vurguluyor.

UNESCO World Heritage Centre

+1

Dolayısıyla bir erkeğin “kariyerimde başarılı olmalıyım” baskısıyla, bir kadının “aile ilişkilerini korumalıyım” baskısıyla yetiştirilmesi mümkündür. Fakat bunun anlamı bütün erkeklerin başarı odaklı, bütün kadınların ilişki odaklı olduğu değildir.

Hatta günümüzde tablo giderek karmaşıklaşıyor. Kariyerine büyük önem veren kadınlar olduğu gibi aile ilişkilerini hayatının merkezine koyan erkekler de var. Erkekler de yoğun sosyal ilişkilere ihtiyaç duyuyor; kadınlar da rekabet, liderlik ve bireysel başarı konusunda son derece güçlü hedeflere sahip olabiliyor.

APA'nın toplumsal cinsiyet farklılıkları üzerine aktardığı araştırmalar da kadınlar ve erkekler arasındaki farkların çoğu zaman sanıldığı kadar sabit ve büyük olmadığını, yaş ve bağlama göre değişebildiğini belirtiyor.

APA

Bu nedenle daha doğru soru “Erkekler mi başarıya, kadınlar mı ilişkilere önem verir?” değil; “Toplum erkeklerden ve kadınlardan hangi başarı ve ilişki biçimlerini bekliyor?” olabilir.

Sevgi, Güç ve Kontrol Arasındaki İnce Çizgi

Sevginin maraza dönüşmesinde en kritik konulardan biri güç ilişkileri.

“Ben seni çok seviyorum” ile “seni kaybetmek istemediğim için hayatını kontrol ediyorum” arasında büyük bir fark var.

Özellikle kıskançlığın sevginin doğal göstergesi olarak kabul edildiği kültürel ortamlarda bu çizgi bulanıklaşabiliyor. Partnerinin kimlerle görüştüğünü kontrol etmek, kıyafetine müdahale etmek veya sürekli nerede olduğunu sormak bazen romantik bağlılık gibi sunulabiliyor.

Oysa sevgi ile kontrol aynı şey değil.

Amerikan Psikoloji Derneği'nin aktardığı araştırmalarda da romantik ilişkilerde güç algısının ve toplumsal cinsiyetçi tutumların ilişki dinamiklerini etkileyebildiği görülüyor. Özellikle düşmanca cinsiyetçi tutumları yüksek erkeklerin ilişkideki güçlerini olduğundan daha düşük algılamalarının saldırgan davranışlarla bağlantılı olabildiği belirtiliyor.

APA

Buradan çıkarılabilecek önemli ders şu: Sevgi, karşı tarafın bağımsızlığını azaltıyorsa sevgi kavramını yeniden düşünmek gerekir.

Kadınların İlişkisel Yükü, Erkeklerin Başarı Baskısı

Toplumsal cinsiyet açısından konuya baktığımızda başka bir paradoks ortaya çıkıyor.

Kadınlardan aile ilişkilerini sürdürmeleri, duygusal yükleri taşımaları, çocukların ve yaşlıların bakımında daha fazla sorumluluk almaları beklenebiliyor. UNESCO'nun kültür ve toplumsal cinsiyet çalışmalarında da kültürel mirasın ve toplumsal normların kadın ve erkeklere ilişkin rollerin aktarılmasında etkili olduğu vurgulanıyor.

UNESCO ICH

+1

Erkekler ise bazı toplumlarda ekonomik başarı, güçlü görünme, rekabet etme ve aileyi maddi olarak destekleme baskısıyla karşılaşabiliyor.

Böyle bir sistemde her iki taraf da farklı biçimde yoruluyor.

Kadın “herkesi memnun etmeliyim” diye kendisini tüketebilir.

Erkek “başarılı olmazsam değerim yok” düşüncesine kapılabilir.

İkisinin de arkasında aslında aynı sorun bulunuyor: İnsanın kendi değerini toplumun kendisine biçtiği role bağlaması.

Bu yüzden sevginin sağlıklı olabilmesi için yalnızca karşı tarafı değil, kendimizi de sevmeyi öğrenmek gerekiyor.

Küreselleşme Bu Anlayışları Nasıl Değiştiriyor?

Bugün genç bir insan aynı anda birkaç farklı kültürün etkisi altında yaşayabiliyor. Ailesinden gelen geleneksel ilişki anlayışı, sosyal medyada gördüğü Amerikan romantizmi, Kore dizilerindeki aşk anlatıları, Avrupa'daki bireysellik anlayışı ve arkadaş çevresinin yerel değerleri aynı zihinde birleşebiliyor.

Bu nedenle günümüz ilişkileri geçmişe göre çok daha karmaşık.

Bir yandan insanlar kendi partnerlerini seçmek ve bağımsız yaşamak istiyor. Diğer yandan ailelerinin beklentilerini tamamen göz ardı etmek istemiyor. Bir yandan kariyer yapmak istiyorlar; diğer yandan duygusal olarak yakın ilişkiler kurma ihtiyacı devam ediyor.

Küreselleşme kültürleri birbirine yaklaştırıyor ama aynı zamanda kültürel farklılıkları daha görünür hale getiriyor.

UNESCO da kültürün toplumsal normların sorgulanması ve yeniden tasarlanması için önemli bir alan olduğunu, kültürel ifadelerin toplumsal cinsiyet algılarını dönüştürebileceğini belirtiyor.

UNESCO

+1

Dolayısıyla bugün “doğru ilişki” diye tek bir modelden söz etmek giderek zorlaşıyor.

“Sevgiden Maraz Doğar” Sözünü Bugün Nasıl Okumalıyız?

Bana göre bu sözün modern dünyadaki karşılığı şu olabilir:

Sevgi sınırlarını kaybederse yük olur.

Fedakârlık karşılıklılığını kaybederse tükenmişliğe dönüşebilir.

Korumak kontrol etmeye dönüşürse özgürlüğü yok edebilir.

Bağlılık bağımlılığa dönüşürse kişinin kendi kimliğini kaybetmesine neden olabilir.

Aile sevgisi bireyin tüm kararlarını belirlerse çatışma yaratabilir.

Kariyer sevgisi insan ilişkilerini tamamen dışlarsa yalnızlığa yol açabilir.

Toplumsal ilişkileri koruma arzusu kişinin kendi ihtiyaçlarını sürekli bastırmasına neden olabilir.

Bu nedenle “Sevgiden maraz doğar” sözü sevgiyi küçümseyen bir söz değil; sevginin de ölçüye, sınıra ve karşılıklılığa ihtiyaç duyduğunu hatırlatan bir söz olarak okunabilir.

Asıl Soru: Sevdiğimiz İnsanı mı, Yoksa Onun Üzerindeki Hakkımızı mı Seviyoruz?

Bence konunun en düşündürücü tarafı burası.

Birini sevdiğimizde gerçekten onun iyiliğini mi istiyoruz, yoksa onun bize ait olmasını mı?

Ailemiz için fedakârlık yaptığımızda bunu özgürce mi yapıyoruz, yoksa “iyi evlat” olma baskısıyla mı?

Bir erkek başarılı olmak istediğinde bunu kendi hayali olduğu için mi istiyor, yoksa toplum ona “başarılı erkek” olması gerektiğini öğrettiği için mi?

Bir kadın ailesi ve arkadaşları için sürekli sorumluluk aldığında bunu istediği için mi yapıyor, yoksa “iyi kadın” olmanın ölçüsünün başkalarına bakmak olduğuna inandırıldığı için mi?

Bu soruların kesin cevapları yok. Zaten kültürler arası karşılaştırmanın değeri de burada ortaya çıkıyor. Aynı davranış bir toplumda sevgi ve sorumluluk olarak görülürken başka bir toplumda aşırı müdahale olarak değerlendirilebilir.

Fakat kültür farklı olsa bile temel ihtiyaçlarımızın önemli bir bölümü ortak: saygı görmek, değerli hissetmek, güvenmek, özgür olmak ve sevdiğimiz insanlarla bağ kurmak.

Benim bu konuya ilişkin en güçlü çıkarımım şu: Sevginin sağlıklı olup olmadığını belirleyen şey yalnızca yoğunluğu değil, karşı tarafın özgürlüğüne ve kendi özgürlüğümüze ne kadar alan bıraktığıdır.

Çünkü gerçek sevgi insanı küçültmek, yönetmek veya kendinden vazgeçirmek zorunda değildir.

Belki de “Sevgiden maraz doğar” sözünü bugün “Sevgiye ölçü, ilişkiye sınır, insana özgürlük gerekir” şeklinde yeniden yorumlamak mümkün.

Ve tartışmaya değer son soru da şu:

Bir insanı gerçekten seviyorsak, onun bizim istediğimiz kişi olmasını mı isteriz; yoksa kendi hayatını özgürce yaşayabilmesini mi?
 
Üst